Lublin pod światło

W niedzielę 4-ego marca po godzinie 16 wybrałem się na długi spacer na Stare Miasto. Słońce było już bardzo nisko i miasto w oddali miało tylko zarys jak z wycinanki. Obiektyw aparatu wycelowany w stronę zachodzącego nad miastem słońca i efekty, które ukazały się dopiero po przeniesieniu fotografii na dysk komputera. Łamiące się światło nad okalajacymi zamkowy plac kamienicami - słońce, które zdaje się zapalać stare latarnie. Mimo braku zieleni w pogodne popołudnie słoneczne światło wydobywa nowe, niesamowite kolory murów i zaułków miejskich - a na błekitnym jeszcze niebie czai się łysy księżyc chłonący te barwy dla nocy, która nadejdzie już za kilkanaście minut.

Zimowe łąki nad Liwcem.

Zdjęcia powstały w dolinie Liwca w lutym 2012 r.

Stara ulica Kalinowszczyzna

Trochę w ramach remanentu yahowej fototeki zdjęcia ul. Kaliowszczyzna z przyległościami. Zdjęcia zrobiłem 6 listopada 2011 roku idąc od Al. Gen. Władyslawa Andersa ku ul. Lwowskiej – jesień była długa i ciepła.

Nazwa ulicy pochodzi od rodu hetmana polnego Marcina Kalinowskiego, który w wieku XVII na czele wojsk polskich ścierał się w z siłami kozacko-tatarskimi. Do XVIII wieku Kalinowszczyzna funkcjonowała jako Przedmieście Lwowskie, przy trakcie Ruskim, który pierwotnie przebiegał po pagórkowatym terenie. W latach 70-tych dwudziestego wieku przekopano przez Kalinowszczyznę wąwóz przez co powstała ulica w obecnym kształcie.

Połowa domu na ul. Towarowej.

Kościół św. Agnieszki.

Umocnienia ścian wąwozu.

Stara furta do parku otaczającego Dworek Wincentego Pola na Kalinowszyźnie.

Brama Muzeum Wincentego Pola.

Mur oklalający cmentarz żydowski.

Miejsce stracenia więźniów z Zamku Lubelskiego w 1939 roku.

Wejście na teren najstarszego cmentarza żydowskiego znajdującym w Lublinie, jednego z najstarszych cmentarzy żydowskich w Polsce.

Klasztor i kościół Salezjanów w Lublinie.

Widok na Zamek i ul. Lwowską.

Ulica Lubartowska w Lublinie

Ulica Lubartowska była najdłuższą ulicą dzielnicy żydowskiej w Lublinie. Miała ponad kilometr dlugości, charakterystyczna dla niej była ciasna zabudowa i brak zieleni. Zamieszkiwali ją Żydzi i Chrześcijanie. Czteropiętrowe domy z nowoczesnymi fasadami nadawały jej wielkomiejski charakter. W okazałych kamienicach mieszkali bogaci ortodoksyjni Żydzi i kupcy, posiadający swoje sklepy, magazyny i hurtownie na tej samej ulicy. Obecnie Lubartowska jest też jedną z najdłuższych arterii komunikacyjnych miasta. Od ulicy Bajkowskiego do Al. "Solidarności" ulica jest jednokierunkowa. W oba kierunki mogą jeździć tylko trolejbusy.

Dziś piękno ulicy Lubartowskiej można dostrzec gdy tylko podniesie się głowę do góry. Niestety, często ponad 120-letnia, zabudowa ulicy z roku na rok niszczeje. Jest to jedna z najbardziej zaniedbanych ulic miasta z odpadającymi tynkami i samowolą jeśli chodzi o reklamy i szyldy, które dodatkowo oszpecają Lubartowską.

Źródła opisów historycznych ulicy Lubertowskiej – Ośrodek Brama Grodzka, Teatr NN, Leksykon Lublin.

Lubartowska 10 - Synagoga Chewra Nosim (Bractwa Pogrzebowego)

Lubartowska 14 – Ankieta – dane z dnia 10 XI 1936 r. : Właściciel: Chil Bayer s. Mojżesza i Rajza Bayer. Rodzaj budynku: dom mieszkalny z cegieł. Liczba mieszkań: 45. Liczba piwnic: 1. Liczba pięter: 2. System wodociągowo – kanalizacyjny: urządzenie wodociągowe. Oświetlenie: elektryczne. Ogrzewanie: 30 pieców. Klatki schodowe: 1 główna i 4 boczne. Balkony: 6 frontowych, 6 od podwórza, 6 od ul. Wodopojnej. Pokrycie dachu: dach pokryty blachą. Zakłady fabryczne i handlowe: olejarnia i fabryka sandałów. Składy manufakturowe, sklepy

Lubartowska 24 - Dom rodzinny Anny Langfus (Szternfinkiel) w oficynie; siedziba dwóch żydowskich szkół powszechnych: Sztatmanowej i Borawskiej; siedziba Zrzeszenia Akademików Żydów.

Lubartowska 30 - Żydowska szkoła powszechna Mandelkernowej; prywatna elektrownia

Lubartowska 85 - okazały gmach Jesziwy, którego budowę ukończono w 1930 r. Obecnie przejęty przez Gminę Żydowską od Akademii Medycznej.